Onder 4.17 Parket bij de Hoge Raad 30 augustus 2024

Net als de vorige klacht mist deze klacht feitelijke grondslag. Anders dan de Gemeente (veronder)stelt, heeft het hof niet geoordeeld dat de toezegging is toe te rekenen aan de gemeenteraad en evenmin dat de gemeenteraad aan de toezegging gebonden is. Het hof heeft geoordeeld dat in de omstandigheden van het geval [verweersters 2 en 3] hebben mogen veronderstellen dat de wethouder(s), dan wel casemanager(s) de opvatting van de Gemeente hebben vertolkt (rov. 6.15, aan het slot) met hun toezegging over de manier waarop in dit geval de bevoegdheid tot het verlenen van toestemming voor het huisvesten van arbeidsmigranten op het park – al dan niet via het bestemmingsplan – zou worden uitgeoefend (rov. 6.11, aan het slot). Op het moment dat de toezeggingen in 2012 (verslag) en begin 2013 (brief) door de ambtenaren en wethouders werden gedaan, was ook nog geen sprake van een nieuw bestemmingsplan waarbij de gemeenteraad betrokken zou moeten zijn (zie het tijdsverloop weergegeven in rov. 4.8 t/m 4.15). Eén van de omstandigheden van het geval waarop het hof zich baseert, is overigens wel dat later “ een en ander binnen het college en de raad was besproken ” (rov. 6.15), zoals onbestreden in cassatie vaststaat. Dit betekent echter niet dat de toezegging aan de gemeenteraad is toegerekend en al evenmin dat de gemeenteraad daaraan zou zijn gebonden. Het hof drukt alleen uit dat achteraf geen afstand is gedaan van de gedane toezeggingen. Er is door [verweersters 2 en 3] dus gerechtvaardigd op de toezegging vertrouwd. Het niet nakomen van die toezegging is een onrechtmatige daad van de Gemeente (rov. 6.16) en is de oorzaak van schade geleden door [verweersters 2 en 3] (rov. 6.17).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bc2bf3f850d699e093cf03017249ef2493ef362e94b05d638f7c71c2bcb58330 | shasum -a 256