Onder 5.11 Parket bij de Hoge Raad 30 augustus 2024

“Menigmaal wordt getwist over de vraag of een verplichting van een partij, in het bijzonder indien dit een overheidslichaam is, berust op een eenzijdige toezegging of op een (eenzijdige) overeenkomst. (…) Gelet op het geleidelijk in elkaar overgaan van de eenzijdige gerichte rechtshandeling en de (eenzijdige) overeenkomst (…) ontmoet het geen bezwaar om in het wettelijk stelsel (…) besloten te achten dat ook uit de eenzijdige toezegging onder omstandigheden een verbintenis kan voortvloeien. Dit voorkomt het toch enigszins onwaarachtige procedé volgens hetwelk, ter wille van het aannemen van een verbintenis, als overeenkomst wordt geconstrueerd wat in werkelijkheid een eenzijdige toezegging is waarop door de wederpartij is vertrouwd. (…). Bij het voorgaande moet overigens worden bedacht dat het aannemen van een verbintenis vaak slechts van beperkt praktisch belang is. Het is niet nodig voor zover het niet nakomen van de toezegging als een onrechtmatige daad kan worden beschouwd, en het de wederpartij erom te doen is nakoming van de toezegging af te dwingen dan wel schadevergoeding wegens niet-nakoming te verkrijgen; deze vorderingen kunnen immers op art. 3:296 BW en art. 6:162 BW worden gebaseerd. ”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bc2bf3f850d699e093cf03017249ef2493ef362e94b05d638f7c71c2bcb58330 | shasum -a 256