Onder 4.5 Parket bij de Hoge Raad 4 november 2025

De eerste daarvan is dat de executieverjaringstermijn in deze zaak niet twaalf maar zestien jaren is. Zoals opgemerkt onder 4.2 is de tenuitvoerleggingstermijn ingevolge art. 6:1:22 lid 2 Sv een derde langer dan de termijn van verjaring van het recht tot strafvervolging als bedoeld in art. 70 Sr. Omdat de vervolgingsverjaringstermijn aldus leidend is bij het bepalen van de executieverjaringstermijn, is van belang dat de betrokkene in de hoofdzaak is veroordeeld wegens 1. “diefstal, waarbij de schuldige het weg te nemen goed onder zijn bereik heeft gebracht door middel van een valse sleutel, meermalen gepleegd”, 2. en 4. “oplichting, meermalen gepleegd”, 3. “in het bezit zijn van een reisdocument waarvan hij weet dat het vervalst is” en 6. “medeplegen van witwassen, meermalen gepleegd”. De Hoge Raad gaat voor het bepalen van de verjaringstermijn uit van de straf die op het strafbaar feit stond ten tijde van het plegen ervan. Voornoemde feiten zijn alle gepleegd in 2003. Op de onder 2 ten laste gelegde oplichting was destijds een gevangenisstraf van ten hoogste drie jaren gesteld (sinds 1 februari 2006 is op dit misdrijf een gevangenisstraf van vier jaren gesteld ). Op de overige feiten was ten tijde van het begaan van die feiten al wel een gevangenisstraf van meer dan drie jaren maar minder dan acht jaren gesteld. Van belang is dan dat bij verschillende feiten met een ongelijke strafbedreiging voor het berekenen van de verjaringstermijn moet worden uitgegaan van het feit waarop de zwaarste straf is gesteld. Dit betekent dat de vervolgingstermijn volgens art. 70 lid 1 onder 3e Sr twaalf jaren is en dat de executieverjaringstermijn ingevolge art. 6:1:22 lid 2 Sv dus zestien jaren is. Deze termijnen zijn niet gewijzigd sinds het uitspreken van het ontnemingsarrest door het hof.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d7d7aff3fe4ef0403999db9532b5169da29eec29b5e61aa517455e7ae0992504 | shasum -a 256