Onder 4.7 Parket bij de Hoge Raad 4 november 2025

Tot slot sta ik nog stil bij het aanvangsmoment van de executieverjaringstermijn. Zoals opgemerkt onder 4.2 gaat de tenuitvoerleggingstermijn krachtens art. 6:1:23 lid 1 Sv in op de dag na die waarop de rechterlijke uitspraak ten uitvoer kan worden gelegd. Dat zal in het geval cassatie is ingesteld niet de dag zijn waarop de uitspraak waartegen het beroep in cassatie zich richt is gewezen (in de onderhavige zaak: 10 maart 2009). Waar dit evident is ingeval de Hoge Raad tot vernietiging en terugwijzing, verwijzing of het zelf afdoen van de zaak overgaat dan wel het cassatieberoep verwerpt, geldt dat in beginsel ook indien het cassatieberoep niet-ontvankelijk wordt verklaard. Ook met een niet-ontvankelijkverklaring wordt op het cassatieberoep beslist in de zin van art. 6:1:16 lid 1 Sv, terwijl meer praktisch van belang is dat de uitspraak van het hof pas ten uitvoer zal kunnen worden gelegd de dag na de niet-ontvankelijkverklaring door de Hoge Raad. Een uitzondering hierbij geldt voor het geval waarin de tenuitvoerlegging ingevolge art. 6:1:16 lid 3 Sv reeds mogelijk was geworden en die tenuitvoerlegging door het instellen van cassatie wordt geschorst of opgeschort: wanneer dan naar het oordeel van het openbaar ministerie vaststaat dat het rechtsmiddel na het verstrijken van de daarvoor gestelde termijn is aangewend – en dat het beroep daarom niet-ontvankelijk zal worden verklaard – kan dit krachtens art. 6:1:16 lid 4 Sv meebrengen dat de tenuitvoerlegging toch niet wordt geschorst of opgeschort.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d7d7aff3fe4ef0403999db9532b5169da29eec29b5e61aa517455e7ae0992504 | shasum -a 256