Onder 4.21 Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 2025

Het hof heeft in het tussenvonnis van 29 september 2020 geoordeeld dat schadevergoeding in de vorm van teruggave aan [de erven] van het perceel in ontruimde en onbebouwde staat niet met gebruikmaking van de in art. 6:103 BW gegeven bevoegdheid zal worden toegewezen. In r.o. 2.2 van het opvolgende tussenvonnis van 29 juni 2021 heeft het hof geoordeeld dat het aan die beslissing vasthoudt. Dit bracht mee dat het hof de subsidiaire vordering van [de erven] diende te beoordelen. Het hof heeft de vordering tot vervangende schadevergoeding, waar het betreft ‘de huidige waarde van het perceel als ware het onbebouwd’ (zie hiervoor in 3.14), kennelijk zo begrepen dat in plaats van ‘teruggave’ van de onbezwaarde eigendom vergoeding van die waarde werd gevorderd. Tegen die lezing is de schade begroot. Wanneer de vordering zo kon worden begrepen, is de schadebegroting goed te volgen: de rekensom klopt. Als immers de schade wordt begroot op de huidige waarde in onbebouwde en onbezwaarde staat, past daarbij dat [de erven] na ontvangst van dat bedrag niet langer eigenaar is (geld in plaats van grond). Indien deze voorwaarde niet was gesteld én de schade van [de erven] zou worden begroot op de huidige waarde van de grond in onbebouwde en onbezwaarde staat, dan zou dit tot gevolg hebben dat [de erven] méér vergoed zouden krijgen dan de door hen geleden schade. De uitleg die het hof aan de vordering heeft gegeven, vind ik niet onbegrijpelijk. Ik licht dit nader toe. Als het hof niet deze uitleg aan de vordering ‘vergoeding van de waarde in onbebouwde staat’ zou hebben gegeven, wat zou er dan zijn gevorderd? De schadevergoedingsvordering van [de erven] zou dan zijn het ‘waardeverlies’ als gevolg van het feit dat het grondstuk wel is bezwaard met erfpacht (‘door jouw onrechtmatige handelen ben ik nu alleen nog maar bloot eigenaar’). De schade van [de erven] zou dan anders moeten worden berekend, te weten ‘waarde in onbezwaarde staat minus waarde in bezwaarde staat’. Dat het hof de vordering niet aldus heeft opgevat, blijkt al uit r.o. 2.4 van het vierde tussenvonnis, waar is geoordeeld dat voor het bepalen van de omvang van de toewijsbaar geachte vordering tot vergoeding van de waarde in onbebouwde staat een taxateur moett worden aangewezen die de objectieve waarde in het economisch verkeer in onbebouwde en onbezwaarde staat dient vast te stellen. Mede gelet op de latere proceshouding van [de erven] vind ik dat geen onbegrijpelijke uitleg.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f85ef4e7973d316338b0047c5ef99d8ee529398775def35c21d31abfa86b57f0 | shasum -a 256