Onder 4.31 Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 2025

Het derde onderdeel is gericht tegen het oordeel in r.o. 2.5 van het eindvonnis dat [de erven] in een zeer laat stadium van deze reeds op 19 september 2016 begonnen procedure, te weten op 12 januari 2021, hun eis zodanig hebben gewijzigd dat de onderhavige veroordeling mogelijk is, en dat het hof daarin aanleiding ziet om de proceskosten tussen partijen te compenseren. Volgens het onderdeel is deze beslissing onbegrijpelijk, omdat [de erven] hun eis niet hebben gewijzigd “in de zin dat een (voorwaardelijke) overdracht mogelijk is.” Het onderdeel stelt dat de overweging verder onbegrijpelijk is, omdat [de erven] hun eis hebben aangepast “op verzoek van het hof” en als gevolg van het oordeel in het tussenvonnis van 29 september 2020 dat de kosten van het ter vrije beschikking stellen van het perceel (door de erfpachter uit te kopen) niet in verhouding staan tot het belang van [de erven] Hierdoor is volgens het onderdeel zonder nadere motivering niet begrijpelijk waarom het [de erven] dusdanig is te verwijten dat zij hun eis in een laat stadium hebben gewijzigd dat dit compensatie van proceskosten zou opleveren (rechtvaardigen). Dit klemt temeer, zo besluit het onderdeel, daar het hof in r.o. 2.8 van het tussenvonnis van 29 september 2020 spreekt van “een grove onzorgvuldigheid” van (de rechtsvoorganger van) het OLB door de grond in erfpacht uit te geven en dat het OLB vervolgens heeft nagelaten adequaat in te grijpen op het moment dat de misstap misschien nog tegen relatief beperkte kosten kon worden hersteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f85ef4e7973d316338b0047c5ef99d8ee529398775def35c21d31abfa86b57f0 | shasum -a 256