Onder 4.36 Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 2025

Ook het door [de erven] aangevoerde tweede argument faalt. Ter toelichting merk ik allereerst op dat het GEA in eerste aanleg had geoordeeld dat “de vordering als ingesteld,” het ter beschikking stellen aan hen van een leeg en vrij perceel, niet kan worden toegewezen, en dat [de erven] in de procedure geen schadevergoeding in geld hebben gevorderd. Met deze laatste overweging werden [de erven] als het ware uitgenodigd om in een eventuele appelprocedure, al dan niet subsidiair, (tevens) een vordering tot schadevergoeding in geld in te dienen. In de memorie van grieven is een dergelijke vordering niet opgenomen. Het hof heeft [de erven] in meerdere tussenvonnissen gewezen op de mogelijkheid om hun eis te wijzigen (het betoog dat [de erven] hun eis hebben aangepast “op verzoek van het hof” mist derhalve feitelijke grondslag). Zo heeft het hof in r.o. 2.4 van het tussenvonnis van 30 juli 2019 het OLB in de gelegenheid gesteld om bij akte een verklaring van de erfpachter te overleggen waarin antwoord wordt gegeven op de vraag of, en zo ja onder welke concrete voorwaarden en tegen welke vergoeding, hij bereid is de overeenkomst van erfpacht te beëindigen, en heeft het hof overwogen dat [de erven] in hun antwoordakte dienen aan te geven of de akte van het OLB aanleiding geeft voor een eiswijziging. In het opvolgende tussenvonnis van 29 september 2020 heeft het hof uitvoerig gemotiveerd dat voor toepassing van de in art. 6:103 BW gegeven bevoegdheid geen plaats is en dat “de vordering zoals die thans luidt” daarom zal worden afgewezen (r.o. 2.9). Het hof heeft de zaak toen aangehouden teneinde partijen in de gelegenheid te stellen om samen een bevredigende regeling te treffen. Het hof heeft in r.o. 2.11 van dat tussenarrest overwogen:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f85ef4e7973d316338b0047c5ef99d8ee529398775def35c21d31abfa86b57f0 | shasum -a 256