Onder 4.38 Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 2025

Het hof was niet gehouden om [de erven] in de gelegenheid te stellen hun eis te wijzigen. Het lag op de weg van [de erven] om dit eventueel zelfstandig te doen. In r.o. 2.6 van het tussenvonnis van 29 september 2020 heeft het hof overwogen dat [de erven] niet hebben bestreden dat het erfpachtrecht van de huidige erfpachter geldig is en dat het OLB de erfpacht niet eenzijdig kan opzeggen (eerste zin). Het laatste processtuk van [de erven] vóór dit tussenvonnis was hun antwoordakte van 18 augustus 2020. Deze antwoordakte is genomen op een akte van het OLB na het tussenvonnis van 30 juli 2019. Uit de hiervoor weergegeven r.o. 2.6 van het tussenvonnis van 29 september 2020 kan worden afgeleid dat het hof van oordeel is dat [de erven] er al in een eerder stadium rekening mee moesten houden dat hun oorspronkelijke vordering mogelijk niet voor toewijzing in aanmerking kwam en dat zij daarom uit voorzorg van de hen in het tussenvonnis van 30 juli 2019 geboden gelegenheid gebruik hadden kunnen en moeten maken, hetgeen zij niet hebben gedaan. In het licht hiervan kan niet worden gezegd dat de bestreden beslissing tot compensatie van de proceskosten en de daarvoor gegeven motivering onbegrijpelijk zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f85ef4e7973d316338b0047c5ef99d8ee529398775def35c21d31abfa86b57f0 | shasum -a 256