Onder 1 Parket bij de Hoge Raad 10 oktober 2025

De rechtsvoorganger van het OLB heeft in 1995 een perceel grond onbevoegd in erfpacht uitgegeven; een derde was vanaf 1959 eigenaar van de grond. De erfpachter heeft op de grond een woning gebouwd. Het recht van erfpacht is nadien verkocht en geleverd. In deze procedure vorderen [de erven] , de erfgenamen van de in 2003 overleden eigenaar van de grond, dat het OLB wordt veroordeeld om het perceel te ontruimen en leeg en vrij van erfpacht aan hen ter beschikking te stellen. Het OLB heeft aangevoerd dat toewijzing van de vordering problematisch zal zijn in verband met het bestaande recht van erfpacht. Het Gerecht in Eerste Aanleg heeft de vordering afgewezen. Het Gemeenschappelijk Hof heeft in zijn eerste tussenvonnis geoordeeld dat de vordering van [de erven] in beginsel een passende vorm van schadevergoeding is die toewijsbaar is op de voet van art. 6:103 BW BES (hierna: BW ). In een later tussenvonnis is het hof daarvan teruggekomen en heeft het geoordeeld dat de vordering tot ontruiming van het perceel en het leeg en vrij van erfpacht opleveren als schadevergoeding bij weging van alle relevante omstandigheden niet toewijsbaar is. Het hof heeft geoordeeld dat de vordering zoals die op dat moment luidde, daarom zal worden afgewezen. Na daartoe door het hof in de gelegenheid te zijn gesteld, hebben [de erven] hun vordering aangevuld. Zij hebben hun oorspronkelijke vordering gehandhaafd en hebben subsidiair gevorderd dat aan hen “een vervangende geldelijke schadevergoeding” wordt toegekend. In het eindvonnis – het zevende vonnis van het hof in deze zaak – heeft het hof het OLB veroordeeld om aan [de erven] te betalen (i) de door een deskundige geschatte objectieve waarde van de eigendom van het perceel in het economische verkeer in onbebouwde en onbezwaarde staat (USD 61.000,-) en (ii) de door het OLB en zijn rechtsvoorganger in het verleden ontvangen erfpachtcanons (USD 3.207,26), onder de voorwaarde dat [de erven] de eigendom van het perceel gelijktijdig overdragen aan het OLB. Het hof heeft de proceskosten tussen partijen gecompenseerd. Het middel klaagt dat het hof de vordering van [de erven] ten onrechte heeft aangemerkt als een vordering tot schadevergoeding in natura op grond van art. 6:103 BW. Betoogd wordt dat het hof de vordering had moeten aanmerken als een vordering tot revindicatie. Het middel klaagt verder dat het hof niet bevoegd was om een afweging te maken tussen de kosten van het ter vrije beschikking stellen van het perceel en het belang van [de erven] en dat het hof met zijn oordeel dat [de erven] de eigendom van het perceel moeten overdragen aan het OLB buiten de grenzen van de rechtsstrijd is getreden. Het middel klaagt voorts dat het hof heeft gehandeld in strijd met art. 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM en het keert zich tot slot tegen de motivering die het hof heeft gegeven ter onderbouwing van het oordeel dat de proceskosten worden gecompenseerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f85ef4e7973d316338b0047c5ef99d8ee529398775def35c21d31abfa86b57f0 | shasum -a 256