Onder 2.32 Parket bij de Hoge Raad 25 november 2025

Wat de motivering van de soort schade tot vergoeding waarvan wordt verplicht betreft, komt het door de steller aangehaalde arrest in beeld. Daaruit volgt voor de toewijzing van de vordering benadeelde partij dat uit de overwegingen van het hof moet kunnen worden afgeleid op welke in artikel 6:106 BW bedoelde rechtsgrond de vergoeding van immateriële schade is gebaseerd. De achtergrond voor die motiveringseis wordt gevormd door de toepasselijkheid van het materiële burgerlijke recht in combinatie met de limitatieve opsomming van gronden voor toekenning van immateriële schadevergoeding in artikel 6:106 BW. Dit leid ik af uit het in die uitspraak geciteerde arrest van de Hoge Raad van 15 oktober 2019, ECLI:NL:HR:2019:1465, dat onder meer inhoudt dat een vordering benadeelde partij tot vergoeding van immateriële schade die geen rechtsgrond vindt in de wet, niet kan worden toegewezen, en dat mede om die reden “een enkele verwijzing naar de billijkheid” in artikel 6:106 BW niet volstaat ter motivering van het oordeel dat zich een geval voordoet waarin grond bestaat voor vergoeding van immateriële schade. De omstandigheid dat de vordering niet is weersproken of dat de verdediging zich aan het oordeel van de rechter heeft gerefereerd maakt dat niet anders. Weliswaar zal de rechter in die gevallen uitgaan van de juistheid van de aan de vordering ten grondslag gelegde feiten en de vordering in de regel toewijzen, maar dat lijdt uitzondering wanneer de vordering de rechter onrechtmatig of ongegrond voorkomt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c945fbc25f1345631759a226b4cff23fb2c910422d9fe50280c1ddc7eea5cca5 | shasum -a 256