Onder 3.47 Parket bij de Hoge Raad 28 november 2025

Subonderdeel 4.3 klaagt dat het hof buiten de rechtsstrijd is getreden voor zover het hof met het gebruik van de term ‘FPA-structuur’ in rechtsoverweging 5.20 heeft bedoeld dat FPA en Weaver tezamen als één geheel moeten worden beschouwd, althans dat het hof niet heeft gemotiveerd waarom FPA en Weaver tezamen als één geheel moeten worden beschouwd. Verder klaagt het subonderdeel dat het tezamen als één geheel beschouwen van FPA en Weaver in strijd is met de in rechtsoverweging 5.9 vermelde maatstaf voor bestuurdersaansprakelijkheid en dat dit strijdig is met het wettelijk systeem van Boek 2 BW. Dit wettelijke systeem houdt volgens de steller van het middel in dat een vennootschap eerst haar eigen schuldeisers moet betalen en dat alleen de resterende activa ten gunste kunnen komen van de aandeelhouders, waarmee die aandeelhouders hun eigen schuldeisers kunnen betalen. De belangen van schuldeisers van een vennootschap prevaleren daarmee boven die van de schuldeisers van een aandeelhouder van die vennootschap, laat staan die van een indirecte aandeelhouder. Als schuldeisers van verschillende vennootschappen als één groep zouden worden behandeld, dan kan een bestuurder van een vennootschap zijn crediteur dus niet (of niet geheel) betalen omdat er ook een crediteur bij een andere vennootschap is. Voor zover het hof FPA en Weaver als één geheel heeft beschouwd, is dat daarom onjuist. Voor zover het oordeel van het hof niet onjuist is, is onbegrijpelijk waarom voor het ernstig verwijt van [eiser 2] als indirect bestuurder van FPA toch wordt meegewogen wat binnen Weaver heeft plaatsgevonden, omdat het hof niet heeft gemotiveerd dat en waarom FPA en Weaver in casu als één groep moeten worden behandeld en waarom de volgorde van betaling conform Boek 2 BW (dus eerst de schuldeisers van Weaver, dan pas die van FPA). Als het hof heeft bedoeld dat Weaver niet mocht betalen aan het aan [eiser 2] gelieerde Eikofin, miskent het hof het wettelijk systeem of heeft het onvoldoende toegelicht waarom het wettelijk systeem toepassing mist of van ondergeschikt belang is. Subonderdelen 4.4-4.5 voegen daar, kort gezegd, aan toe dat het hof in verschillende rechtsoverwegingen wel onder ogen heeft gezien dat (eerst Alstonville en later) Eikofin schuldeiser was van Weaver en dat de opbrengst van de schikking met het advocatenkantoor dat ten gunste is gekomen van Weaver volledig is aangewend om Eikofin (als procesfinancier van Weaver) te betalen, alsmede dat de Bank alleen een vordering had op FPA en dat het voor de Bank niets meer resteerde. Tegen die achtergrond heeft het hof niet gemotiveerd waarom in dit geval deze volgorde van betalen een relevante omstandigheid kan zijn voor het oordeel dat sprake is van een ernstig verwijt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2ec82fbfe4ec1683757681fcc19117a54b088b46e88b6c8bda6d505f48ba30b8 | shasum -a 256