Onder 4.5 Parket bij de Hoge Raad 7 februari 2025

Vanwege het hiervoor geschetste bijzondere samenstel van bewijsregels van art. 7:658 lid 2 BW heeft uw Raad in het verleden de zogenaamde ‘arbeidsrechtelijke omkeringsregel’ aanvaard. De ‘gewone’ omkeringsregel heeft de bedoeling de benadeelde tegemoet te komen in het bewijs van causaal verband tussen normschending en – kort gezegd – ongeval en doet dat door een verband te veronderstellen tussen de normschending in kwestie en het in casu verwezenlijkte risico. De benadeelde die een normschending aannemelijk maakt, heeft daarvan aldus voordeel bij het bewijs van causaal verband. Dat vergt wel een bepaalde specificiteit van normschending en van (daarbij passend) verwezenlijkt risico: als iemand van een trap valt die in strijd met voorschriften geen leuning heeft, kan in beginsel worden aangenomen dat het ontbreken van de leuning de oorzaak van de val was. Omdat het partijdebat in het kader van art. 7:658 lid 2 BW ‘vertrekt vanuit’ het causaal verband en de vaststelling van de normschending dus pas de tweede stap in dat debat is, mist de werknemer bij de vaststelling van het causaal verband het voordeel van de gewone omkeringsregel (omdat die voortbouwt op een vaststaande normschending). Om de werknemer op dit punt tegemoet te komen, heeft de Hoge Raad de ‘arbeidsrechtelijke omkeringsregel’ aanvaard:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4fcf8a3f8a202fdff6f74180810a3c8673ec74ede423b9b71608981fbb07f9de | shasum -a 256