Onder 4.13 Parket bij de Hoge Raad 7 februari 2025

De rechtsklacht faalt mijns inziens. Met de woorden ‘en (dus) dat Samsung een of meer normen van artikel 7:658 lid 1 BW heeft geschonden’ heeft het hof zich ongelukkig uitgedrukt, maar ik lees in het arrest niet dat het hof bij zijn beoordeling van een onjuiste maatstaf is uitgegaan ten aanzien van het stelsel van stelplicht en bewijslast in het kader van art. 7:658 lid 2 BW. Het hof heeft terecht (en in cassatie niet bestreden) vooropgesteld dat het aan de werknemer is om te stellen en bij betwisting te bewijzen dat hij schade heeft opgelopen in de uitoefening van de werkzaamheden (r.o. 4.3, vierde zin). Dat het hof ter zake van de stelplicht en bewijslast met betrekking tot de normschending niet is uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting, maak ik in de eerste plaats op uit de slotzin van r.o. 4.3, waarin het hof de juiste maatstaf weergeeft: ‘Verder brengt art. 7:658 lid 2 BW mee dat de werkgever niet aansprakelijk is indien hij aantoont dat hij genoemde zorgplicht – te doen wat redelijkerwijs nodig is om te voorkomen dat de werknemer in de uitoefening van zijn werkzaamheden schade lijdt – is nagekomen.’ In de tweede plaats is het hof uitvoerig ingegaan op de stellingen van partijen met betrekking tot het aan Samsung verweten tekortschieten in de nakoming van de op haar rustende zorgplicht. De ongelukkige formulering laat zich mogelijk verklaren door de aard van de zaak, waarin het – anders dan bijvoorbeeld bij een arbeidsongeval of blootstelling aan een gevaarlijke stof – bij een burn-out of depressie allerminst evident is dat deze het gevolg is van een normschending door de werkgever. Die onzekerheid heeft enerzijds betrekking op de causaliteitsvraag (komt het door het werk of door aan het werk geheel of gedeeltelijke externe oorzaken, waaronder begrepen de aanleg van de werknemer?) en anderzijds op de normschending (is er een oorzaak aan te wijzen die als tekortkoming valt te duiden?). In dat licht is het niet vreemd dat het debat tussen partijen en de oordelen van de rechters zich hebben geconcentreerd op de vraag of de burn-out en depressie aan (objectief) schadelijke werkomstandigheden kunnen worden toegeschreven. Kantonrechter en hof zijn niettemin uitvoerig ingegaan op de mogelijke tekortkomingen en hebben daarbij mijns inziens geen regel van stelplicht en bewijslast miskend. Ik licht dat toe door hierna het partijdebat en de in feitelijke instanties gegeven oordelen nog eens langs te lopen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4fcf8a3f8a202fdff6f74180810a3c8673ec74ede423b9b71608981fbb07f9de | shasum -a 256