Onder 8.5 Parket bij de Hoge Raad 25 maart 2025

Anders dan het Hof, lijkt mij niet relevant dat de Inspecteur deze verdachte denkelijk geen vragen over buitenlands vermogen zou hebben gesteld als hij de Duitse bankgegevens niet had ontvangen. Op die ontvangst valt immers niets aan te merken, evenmin als op de daarop gebaseerde fiscale informatievordering. De opsteller van middel 2 betoogt terecht dat niet valt in te zien waarom een nieuw delict dat de verdachte ruim ná de gegevensuitwisseling pleegt naar aanleiding van een rechtmatige informatievordering (bijvoorbeeld bedreiging van de Inspecteur), niet vervolgd zou mogen worden zonder toestemming van de buitenlandse autoriteiten wier rechtmatige gegevensverstrekking tot die rechtmatige informatievordering noopte. Die autoriteiten zouden waarschijnlijk raar opkijken als het Nederlandse OM hun toestemming zou vragen voor de vervolging van die bedreiging (of, in casu, van de informatieweigering). Voor het ontstaan van de verdenking van die bedreiging c.q. weigering zijn de verstrekte bankgegevens immers irrelevant. Voor die verdenking en vervolging zijn slechts relevant de gedragingen die de bestanddelen van de wettelijke delictsomschrijving van bedreiging c.q. informatieweigering omvatten. Het redelijke vermoeden van schuld aan informatieweigering staat los van – heeft niets te maken met - de mogelijke andere verdenking van fiscale fraude die mogelijk oprees uit de uitgewisselde bankgegevens.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cdabfa37ec14fb632b822c2c2a4596f63f5053f0e511486cbacc31245332b7a0 | shasum -a 256