Onder 3.11 Parket bij de Hoge Raad 18 maart 2025

De derde klacht van het middel houdt in dat het door de zorgverlener geven van aanwijzingen die zien op de inname van medicijnen neerkomt op het geven van dwangmedicatie en daarmee een inbreuk opleveren op het recht van de verdachte om te beschikken over zijn eigen lijf (art. 8 EVRM en art. 11 Grondwet). Voor zover de klacht inhoudt dat de voorwaarde neerkomt op het onder dwang toedienen van medicatie aan de verdachte, meen ik dat deze faalt. De voorwaarde houdt immers niet in dat de zorginstelling de medicijnen tegen de wil van de verdachte kan toedienen, maar houdt (enkel) in dat de verdachte zich houdt aan de aanwijzingen die de zorgverlener geeft voor de behandeling, waaronder het innemen van medicijnen kan vallen als de zorgverlener dat nodig vindt. Het innemen van medicijnen kan dus niet direct worden afgedwongen; de verdachte kan het innemen van de medicijnen weigeren. Wel roept het middel de vraag op of indirect sprake is van “dwang”, omdat een weigering meebrengt dat de verdachte zich niet aan de voorwaarde houdt en alsnog de tenuitvoerlegging van de (resterende) straf kan worden bevolen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fcfb5ddf426e48c550327d04b4cb49eadeb46b788c1cb60b02c4acfb2462cc85 | shasum -a 256