Onder 6.11 Parket bij de Hoge Raad 11 april 2025

“In een aantal gevallen brengt de wettelijke regeling mee dat meer dan één persoon aansprakelijk is voor een belastingaanslag. Zo kan de in § 8.5.4 te bespreken bestuurdersaansprakelijkheid van art. 36 Inv. 1990 ertoe leiden dat twee of meer bestuurders aansprakelijk zijn voor belastingschulden van een lichaam. De ontvanger kan dan in beginsel kiezen welke van die personen hij aansprakelijk zal stellen. Hij kan besluiten om allen aansprakelijk te stellen, maar kan er ook voor kiezen slechts één of enkelen van hen aan te spreken. Deze keuzevrijheid is echter niet onbeperkt. De ontvanger zal daarbij beginselen van behoorlijk bestuur in acht moeten nemen. Zijn keuze zal dan ook op redelijke gronden moeten berusten, en mag niet willekeurig zijn. Daarbij mag hij zich laten leiden door de kredietwaardigheid van de aansprakelijke personen. De Centrale Raad van Beroep is in dit verband streng als het gaat om bestuurdersaansprakelijkheid: hij vindt dat dan als regel alle bestuurders aangesproken moeten worden. Dat uitgangspunt is door de belastingrechter (nog) niet gehanteerd. Wel is in de Leidraad Inv. bepaald dat de ontvanger, als hij één of meer bestuurders niet aanspreekt, die keuze zal moeten motiveren tegenover de bestuurders die hij wel aansprakelijk stelt. Volgens de HR moet in dit verband onderscheid worden gemaakt tussen de aansprakelijkstelling en de daarop (eventueel) volgende stappen waarbij de aansprakelijkheidsschuld wordt ingevorderd. Wat precies de consequenties daarvan zijn, is niet duidelijk. In het licht van de wetsgeschiedenis zou de betekenis van deze overweging kunnen zijn dat de keuze van de ontvanger om bepaalde aansprakelijke personen niet tot betaling aan te spreken in beginsel behoort te worden genomen in het kader van de invordering van de aansprakelijkheidsschuld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3c924feebae36cc7136a5e66d44f6fef886ce74b2bb1de1b9160e70d1f07c211 | shasum -a 256