Onder 2.14 Parket bij de Hoge Raad 11 april 2025

- Het beroep van [eiseres] op het gezag van gewijsde is tevergeefs. De OK heeft in de beschikking een onmiddellijke voorziening getroffen in de enquêteprocedure, dit op de voet van art. 2:349a BW. De beslissingen in een dergelijke procedure hebben - evenals bijvoorbeeld die in een kort geding - naar haar aard geen gezag van gewijsde. Uit de beschikking blijkt ook dat de OK oordeelde als dwangsomrechter. Zij heeft, in het kader van de beantwoording van de vraag of er aanleiding was voor oplegging van ‘aanvullende’ verboden met dwangsommen, beoordeeld of de dwangsomveroordeling van 18 maart 2020 voldeed. In dát kader heeft de OK beoordeeld of [verweerder] de opgelegde verboden geschonden had (rov. 3.3 van de beschikking). De beschikking kan dan ook niet zo begrepen worden dat daarin een definitief oordeel wordt gegeven over de vraag of er op basis van de beschikking van 18 maart 2020 dwangsommen zijn verbeurd en dat dit oordeel aan de beslissing in het dictum ten grondslag is gelegd. Een dergelijke uitleg zou ook niet stroken met de vaste rechtspraak (van de OK) op dit punt. Ten overvloede merkt het hof daarbij nog op dat uit de beschikking (rov. 1.8 daarvan) kan worden afgeleid dat de OK het verzoek of tegenverzoek van [verweerder] om “het verzoek van [verweerder] af te wijzen met de vaststelling dat er geen dwangsommen zijn verbeurd” - anders dan [eiseres] meent - kennelijk ook niet als een zelfstandig tegenverzoek heeft opgevat. (rov. 4.3)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dcd80b0962ab8d9f8ebe70cbea83e644d604e5850f1389639e59d47d3ef5748f | shasum -a 256