Onder 3.20 Parket bij de Hoge Raad 6 juni 2025

Het hof is in rov. 5.6 ervan uitgegaan dat Lovers de steiger vóór 1992 gebruikte en heeft geoordeeld dat er desondanks geen sprake is van inbezitneming. Het hof heeft hierbij in aanmerking genomen dat zelfs als juist is dat Lovers het publiek en andere rederijen de toegang tot de steiger ontzegde, dit naar verkeersopvattingen niet meer dan enkele op zichzelf staande machtsuitoefeningen zijn die, voor zover al kenbaar voor de Gemeente, geen reden waren om te begrijpen dat Lovers bezit of eigendom van de steiger pretendeerde. Dit handelen van Lovers is volgens het hof daarom onvoldoende om te spreken van bezitsverkrijging via inbezitneming. Naar uiterlijke feiten bleef de steiger deel uitmaken van de publieke ruimte. Nu het hof is uitgegaan van de juistheid van de door Lovers aangeboden te bewijzen feiten, is het bewijs van die feiten niet nodig. Kennelijk heeft het hof geoordeeld dat bewijslevering van het incidenteel passagiers laten op- en afstappen van de steiger niet ter zake dienend is, omdat dit niet een zodanig gebruik is waaruit volgt dat Lovers de pretentie heeft eigenaar te zijn en op grond waarvan naar verkeersopvatting het bezit van de Gemeente teniet is gegaan (art. 3:113 lid 2 BW). Onderdeel II faalt dan ook.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fda7fc4878e739f9a53d392b2ae8913c5bfda058bf1403d7558366adab9ff705 | shasum -a 256