Onder 3.28 Parket bij de Hoge Raad 6 juni 2025

Ik heb mij afgevraagd – partijen werpen dit niet op – of de beslissing van het hof niet daarop berust dat [eiser] alleen de Ontvanger heeft gedagvaard in deze procedure en niet ook de Staat. Het had voor de hand gelegen om ook de Staat te dagvaarden, nu de Ontvanger niet over de vaststelling van belastingaanslagen gaat. De Ontvanger heeft slechts de invordering van aanslagen als taak (art. 3 lid 1 Iw 1990). De vaststelling van belastingaanslagen is de verantwoordelijkheid van de inspecteur (art. 5 AWR). De inspecteur ressorteert onder de Staat, net als de Ontvanger, maar de inspecteur heeft geen procesbevoegdheid en de Ontvanger wel (art. 3 lid 2 Iw 1990). Kan van de Ontvanger worden gevergd dat hij verweer voert tegen de stelling dat aanslagen materieel niet verschuldigd zijn? Volgens de wet (art. 3 lid 2 Iw 1990) en de Hoge Raad komt hem uitsluitend procesbevoegdheid toe bij de uitoefening van zijn taak. Kan de Ontvanger, nu zijn taak uitsluitend de invordering van aanslagen is en zijn procesbevoegdheid dus ook daartoe is beperkt, niet volstaan met een marginale toetsing van de aanslagen, zoals art. 1.1.5 Leidraad Invordering 2008 al bepaalt voor onherroepelijke aanslagen, nu het opleggen van aanslagen zijn taak niet is en hij enkel gehouden is te achten om aanslagen waarvan voor hem duidelijk is dat deze onjuist zijn, niet in te vorderen?

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/56e6992553b731ef46f2682dedf14e03aef21b0e99b6a1d5cf8ebe2c69267076 | shasum -a 256