Onder 3.7 Parket bij de Hoge Raad 6 juni 2025

Laatstgenoemde kwestie – de gelding van formele rechtskracht in de horizontale verhouding tussen burgers – is specifiek aan de orde geweest in de zaak tussen [eiser] en de curator. In de hiervoor in 2.1 onder (v) genoemde herroepingsprocedure tussen de curator en [eiser] heeft het hof geoordeeld dat het verweer van [eiser] dat de belastingschulden materieel niet bestaan, niet tot een andere uitkomst van het geschil kan leiden, omdat de curator de belastingaanslagen niet met succes had kunnen aanvechten, nu deze al vóór de faillissementen formele rechtskracht hebben gekregen. Dit oordeel komt erop neer dat de formele rechtskracht van de belastingaanslagen aan honorering van het verweer in de weg staat. Dat oordeel gaf volgens de Hoge Raad blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Dat de curator de belastingaanslagen niet meer met succes had kunnen aanvechten, betekent volgens het arrest niet dat het materieel niet-bestaan van de belastingschulden niet aan de toewijzing van de Peeters/Gatzen-vordering in de weg kan staan. Het materieel niet-bestaan van de belastingschulden had het hof met andere woorden als burgerlijke rechter moeten beoordelen. De formele rechtskracht van de aanslagen staat dus aan de honorering van het verweer dat de belastingschulden materieel niet bestaan, niet in de weg. Deze beslissing is begrijpelijk en past in de hiervoor in 3.6 bedoelde rechtspraak, nu vaststaat – dat is dan ook noch in deze procedure, noch in de procedure tussen de curator en [eiser] in geschil geweest – dat voor [eiser] geen mogelijkheid heeft bestaan om de materiële verschuldigdheid bij de belastingrechter aan de orde te stellen (hij behoort niet tot de personen genoemd in art. 26a leden 1 en 2 AWR en de Invorderingswet 1990 opent voor hem ook anderszins niet die weg).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/56e6992553b731ef46f2682dedf14e03aef21b0e99b6a1d5cf8ebe2c69267076 | shasum -a 256