Onder 3.10 Parket bij de Hoge Raad 6 juni 2025

Hiernaast geldt bovendien dat de beslissing van het arrest niet goed valt te plaatsen. Waarom zou een schuldeiser immers de materiële verschuldigdheid van belastingschulden niet ter discussie mogen stellen als de Ontvanger verhaal zoekt op zijn schuldenaar? Normaal gesproken heeft een schuldeiser in een situatie zoals deze stééds het recht om de vorderingen van een mede-schuldeiser te betwisten, zowel in als buiten faillissement, waarop dan eventueel een renvooiprocedure bij de rechtbank volgt tussen beide schuldeisers (met hoger beroep en cassatieberoep). Zie de art. 481 e.v. Rv (die ook van toepassing zijn op registergoederen; zie de art. 552 lid 4, 580 en 584i lid 2 Rv) en 122-122a Fw. Dat er grond bestaat waarop dit anders is bij belastingaanslagen, valt niet onmiddellijk in te zien. Het arrest vermeldt die grond niet. Gelet op de hiervoor in 3.4-3.7 genoemde rechtspraak – die eveneens de andere kant uitwijst – valt die grond ook niet makkelijk te bedenken. Zoals Van der Voort Maarschalk opmerkt in zijn noot onder het arrest, spreekt de beslissing van het arrest niet onmiddellijk aan. Daar komt dan nog eens bij dat de mede-schuldeisers, anders dan de Hoge Raad zegt, wel degelijk door het verhaal van de belastingaanslagen door de Ontvanger in hun vermogen worden getroffen. Het verhaal van de Ontvanger zal immers – door de hoge voorrang van de fiscus – steeds ten koste gaan van de andere schuldeisers. Ook andere annotatoren zijn dan ook kritisch over het arrest. Er lijkt dus wel grond te bestaan om te overwegen om van het arrest terug te komen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/56e6992553b731ef46f2682dedf14e03aef21b0e99b6a1d5cf8ebe2c69267076 | shasum -a 256