Onder 4.39 Parket bij de Hoge Raad 24 juni 2025

In het voorgaande (onder 4.11 t/m 4.13) is al gebleken dat zich in de onderhavige zaak niet het geval voordoet dat de verdediging terugkomt van een eerder ingenomen standpunt dat van onderzoekswensen wordt afgezien. Reeds daarom meen ik dat de afwijzende beslissing van het hof aangaande het getuigenverzoek onbegrijpelijk is en dat het tweede onderdeel van de eerste deelklacht slaagt. Bij die stand van zaken is het voor de onderhavige zaak niet meer nodig om in te gaan op de meer algemene vragen wanneer kan worden gezegd dat de verdediging impliciet afstand heeft gedaan van het recht om bepaalde getuigen te ondervragen, of de verdediging later – bijvoorbeeld bij pleidooi – weer van die afstand kan terugkomen en, zo ja, of mag worden vereist dat aan de herroeping van de afstand een toereikende motivering ten grondslag wordt gelegd. Niettemin meen ik gelet op het zaakoverstijgende belang voor de praktijk bij beantwoording van deze vragen dat het nuttig is daarop toch nader in te gaan. In het navolgende intermezzo besteed ik daartoe aandacht aan rechtspraak van de Hoge Raad en van het EHRM en sta ik voorts kort stil bij de betekenis van het pleidooi en bij het fenomeen van voorwaardelijke getuigen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/774d68f7686a2cc9a92e9346e4fd09f2d53ed0d5d12d5e73cf6ff90b72d5ed68 | shasum -a 256