Onder 5.6 Parket bij de Hoge Raad 9 september 2025

Het middel treft geen doel voor zover het erover klaagt dat de strafoplegging in strijd is met het reformatio in peius -beginsel , aangezien dit adagium – zoals de steller van het middel zelf ook erkent – niet geldt voor de behandeling van strafzaken in hoger beroep. In strafzaken bergt het instellen van hoger beroep door de verdachte het risico in zich dat het hof een zwaardere straf oplegt, ofwel: “appelleren is riskeren”. Zoals het zogenoemde “ Verbot der Verschlechterung ” in § 331 (inzake “ Berufung ”) en § 358 II (inzake “ Revision ”) van de Duitse Strafprozeßordnung illustreert, is op zichzelf denkbaar dat een verbod van reformatio in peius ook voor het hoger beroep in strafzaken tot uitgangspunt wordt genomen. De gedachte in Duitsland is dat verdachtes keuze om wel of niet hoger beroep in te stellen, niet mag worden beïnvloed door de vrees dat hij een zwaardere straf krijgt opgelegd. De erkenning daarvan voor het hoger beroep zou echter aanzienlijke consequenties kunnen hebben. Zo zou een dergelijk verbod de ruimte voor de appelrechter om tot een passende strafoplegging te komen beperken en zou daarvan een zekere aanzuigende werking op het instellen van appel kunnen uitgaan. Zoals het er thans uitziet wil de wetgever dergelijke effecten ook voor het nieuwe Wetboek van Strafvordering niet aanvaarden. Het ligt ook daarom niet voor de hand om een algemeen verbod van reformatio in peius voor het hoger beroep in strafzaken thans in de rechtspraak tot stand te brengen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5ffefcc2f338064ae630879b4a5d893b6d1ef226e32c2dc51af568b64893de77 | shasum -a 256