Onder 5.15 Parket bij de Hoge Raad 9 september 2025

Allereerst is van belang dat de omstandigheid dat de oplegging in hoger beroep van een straf die zwaarder is dan de straf die voor hetzelfde feit door de advocaat-generaal is gevorderd, door de verdediging is verzocht en/of in eerste aanleg is opgelegd, op zichzelf nog niet betekent dat sprake is van een straf die verbazing wekt. Naar de kern bezien kan zodanige kwalificatie in beeld komen indien de straf disproportioneel afsteekt tegen de ernst van het bewezenverklaarde feit of in bijzondere mate afwijkt van de gevorderde of in eerste aanleg opgelegde straf zonder dat de strafmotivering daarvoor een afdoende verklaring geeft. In de toelichting op het middel wordt niet uiteengezet waarom van een dusdanige disproportionaliteit en/of bijzondere mate van afwijking sprake zou zijn dat de straf als verbazingwekkend dient te worden aangemerkt. Ook los daarvan meen ik dat de door het hof opgelegde straf ten opzichte van de bewezenverklaarde feiten niet direct als buitenproportioneel valt aan te merken. Wel is die straf wezenlijk zwaarder dan de gevorderde straf. Maar ook wanneer men aanneemt dat deze daarmee als zodanig bezien verbazing wekt, kan de klacht daarover toch niet tot cassatie leiden, nu de straf niet op zichzelf maar tegen de achtergrond van de daaraan ten grondslag gelegde motivering moet worden bezien. Gelet op de onder 5.3 en 5.14 vermelde strafmotivering – die noch onbegrijpelijk noch ontoereikend is – wekt de straf geen verbazing en is die ook niet onbegrijpelijk. Daaraan doet niet af dat de steller van het middel enkel een straf passend acht waarbij de verdachte niet naar de gevangenis hoeft en evenmin of de verdachte voor langere tijd in voorlopige hechtenis heeft doorgebracht. Overigens is van de andere onder 5.13 genoemde specifieke situaties waarin een opgelegde straf verbazing kan wekken in deze zaak geen sprake.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5ffefcc2f338064ae630879b4a5d893b6d1ef226e32c2dc51af568b64893de77 | shasum -a 256