Onder 3.5 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2025

Op de uitlevering op grond van de WOO zijn goeddeels de bepalingen van de Uitleveringswet van toepassing (art. 6 WOO). Onder meer de procedure is in de Uitleveringswet geregeld. Als de opgeëiste persoon zich verzet tegen de verzochte uitlevering, zoals in deze zaak, dan dient eerst over de toelaatbaarheid van de uitlevering te worden beslist door de rechtbank, met de mogelijkheid van cassatieberoep (art. 23, 28 en 31 Uitleveringswet). De beslissing over de toelaatbaarheid betreft een zuivere rechtmatigheidstoets. Daarna beslist de minister over de uitlevering. Deze is daarbij allicht gebonden aan de beslissing van de uitleveringsrechter dat de uitlevering ontoelaatbaar is (art. 33 leden 1 en 2 Uitleveringswet). De minister beslist over aspecten die bij de uitleveringsrechter niet of slechts beperkt aan de orde kunnen worden gesteld – en die ten dele van beleidsmatige aard zijn –, waaronder die welke worden genoemd in de art. 8 en 10 Uitleveringswet. Uit deze bepalingen volgt dat het oordeel over de vraag of de uitlevering een schending oplevert of tot een schending zal leiden van fundamentele rechten, in de taakverdeling tussen de uitleveringsrechter en de minister is voorbehouden aan de minister. Daaraan ligt de gedachte ten grondslag dat de minister betere mogelijkheden heeft om onderzoek te doen in dit verband en in staat is om van de verzoekende staat waarborgen te bedingen om een schending te voorkomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/11bcdb906858ebe327d861c5fed36bcb0c85bfd4f787b8e58144f19ce24bdb33 | shasum -a 256