Onder 3.10 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2025

Uit het hiervoor in 3.9 vermelde volgt aanstonds dat de door de Staat in dit cassatieberoep verdedigde, op het arrest van 11 juli 2014 gebaseerde en hiervoor in 1.2 onder (ii) al vermelde opvatting dat de burgerlijke rechter geen acht mag slaan op feiten, omstandigheden en bewijsmateriaal die reeds door de uitleveringsrechter bij zijn beoordeling zijn betrokken, onjuist is. Dat mag de burgerlijke rechter volgens het arrest van 11 juli 2014 juist wel en dat moet hij volgens dat arrest zelfs ook als het beroep daarop is aangevuld met andere feiten, omstandigheden of bewijsmateriaal. Voor het feit dat dit uit het arrest van 11 juli 2014 volgt, kan, behalve op de bewoordingen van de hiervoor in 3.8 aangehaalde overweging, worden gewezen op het oordeel van de Hoge Raad verderop in het arrest, in rov. 5.3.5, dat het hof terecht in de zaak van het arrest had geoordeeld dat de minister nader onderzoek had moeten doen naar de gestelde schending van fundamentele rechten, nu daarvoor gedeeltelijk nieuwe omstandigheden waren aangevoerd. Een andere regel zou ook weinig voor de hand liggen, nu nieuwe feiten, omstandigheden en bewijsmateriaal in samenhang met reeds aangevoerde feiten, omstandigheden en bewijsmateriaal zeer wel kunnen maken dat (alsnog) geoordeeld moet worden dat de opgeëiste persoon door de uitlevering wordt of zal worden blootgesteld aan een schending van zijn fundamentele rechten. Bovendien is een stelsel waarbij de burgerlijke rechter een uitlevering niet mag verbieden als hij tot het oordeel komt dat daadwerkelijk een schending van de fundamentele rechten van de opgeëiste persoon dreigt, maar de uitleveringsrechter eerder tot een ander oordeel kwam, weinig aantrekkelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/11bcdb906858ebe327d861c5fed36bcb0c85bfd4f787b8e58144f19ce24bdb33 | shasum -a 256