Onder 3.8 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2025

Regels betreffende de begroting van de proceskosten in civiele vorderingen zijn procedureregels waarin de Richtlijn oneerlijke bedingen niet voorziet. De verdeling van de kosten van een gerechtelijke procedure bij de nationale rechterlijke instanties valt onder de procesautonomie van de lidstaten, op voorwaarde dat de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid in acht worden genomen. Het doeltreffendheidsbeginsel brengt mee dat de regeling van de proceskosten de consument niet mag ontmoedigen om zijn recht om zich tot een rechter te wenden om het oneerlijke karakter van een contractueel beding te laten vaststellen en dit beding buiten toepassing te laten verklaren, uit te oefenen. Het is in beginsel niet in strijd met het doeltreffendheidsbeginsel dat de in het gelijk gestelde consument niet het volledige bedrag van de door hem betaalde advocatenhonoraria van de in het ongelijk gestelde partij vergoed krijgt. Art. 6 en 7 van de Richtlijn oneerlijke bedingen, gelezen in het licht van het doeltreffendheidsbeginsel, verzetten zich niet tegen een proceskostenregeling die voorziet in een maximumbedrag voor de advocatenhonoraria die een ten gronde in het gelijk gestelde consument op de in de kosten veroordeelde verkoper kan verhalen, mits de consument met dat maximumbedrag een redelijke vergoeding ontvangt die evenredig is aan de kosten die hij objectief heeft moeten maken om een dergelijke vordering in te stellen. Het Unierecht verzet zich als zodanig dus niet tegen een regeling van de proceskosten zoals in art. 237 e.v. Rv.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/54076caa7f858f2d8f27b57fad6baca95e32510267d2a22831745bca4bf6ed02 | shasum -a 256