Onder 2.5 Parket bij de Hoge Raad 16 september 2025

Vooropgesteld moet worden dat een overschrijding van de redelijke termijn nimmer, dus ook niet in uitzonderlijke gevallen, kan leiden tot niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de vervolging. Dat hierop in jeugdstrafzaken geen uitzondering wordt gemaakt, bleek al uit een arrest van de Hoge Raad van 30 maart 2010, waarin werd vastgesteld dat in die zaak, waarin het strafrecht voor jeugdigen is toegepast, de redelijke termijn als bedoeld in art. 6 lid 1 EVRM is overschreden, maar dat overschrijding van die termijn niet kan leiden tot niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie in de vervolging. Een vordering tot cassatie in het belang der wet in 2015 heeft daarin geen wijziging gebracht. Daarin werd (nogmaals) de vraag aan de orde gesteld of bij een overschrijding van de redelijke termijn in jeugdstrafzaken de rechter de ruimte zou moeten (her)krijgen daaraan het in art. 359a lid 1 Sv genoemde rechtsgevolg van niet-ontvankelijkverklaring van het Openbaar Ministerie te verbinden, als de rechter op grond van alle omstandigheden van het geval tot het oordeel komt dat niet kan worden volstaan met een strafvermindering. De Hoge Raad zag geen aanleiding om zijn vuistregels aan te passen en overwoog daartoe als volgt:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d080de7b2070f1ff26add156390e0922c2a93e4c7959e75b75effb964337fb5 | shasum -a 256