Onder 3.10 Parket bij de Hoge Raad 23 januari 2026

In cassatie stelt de Stichting zich op het standpunt dat zij aan haar vorderingen A(3) en D in feitelijke instanties ten grondslag heeft gelegd dat Rabobank c.s. in de relevante periode hebben deelgenomen aan (het in de rechtspraak van het HvJ EU aanvaarde concept van) een enkele en voortdurende inbreuk op het kartelverbod van art. 101 lid 1 VWEU. UBS c.s. betwisten dat de Stichting een zodanige inbreuk aan haar vorderingen ten grondslag heeft gelegd. Uit het tussenarrest is mij niet gebleken dat het hof, evenmin als de rechtbank, de rechtsmacht van de Nederlandse rechter heeft beoordeeld op de grondslag van een enkele en voortdurende inbreuk op het Unierechtelijke kartelverbod. Deze grondslag zou de eiser mogelijk een voordeel kunnen bieden in het kader van de prima facie beoordeling van de rechtsmacht op grond van art. 8 sub 1 Brussel I-bis, gelet op de rechtspraak van het HvJ EU dat aan de eis van eenzelfde situatie feitelijk en rechtens geacht moet worden te zijn voldaan wanneer verschillende ondernemingen hebben deelgenomen aan een enkele en voortdurende inbreuk op het Unierechtelijke kartelverbod. Gelet hierop had het voor de hand gelegen dat het hof, indien het de rechtsmacht had willen beoordelen op de grondslag van een enkele en voortdurende inbreuk, dit expliciet tot uitdrukking had laten komen in het tussenarrest. Dat heeft het hof niet gedaan en hiertegen is (door de Stichting) in cassatie geen klacht gericht. Ik zal van die grondslag dan ook niet uitgaan bij de behandeling van de cassatieklachten tegen het bevoegdheidsoordeel van het hof met betrekking tot vordering D op UBS c.s.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9804ee911d2e6d3ffcc833ad8c2e6d01c060292a6edd3188997268e8877d31e5 | shasum -a 256