Onder 3.16 Parket bij de Hoge Raad 23 januari 2026

De door het middel aangevallen overweging van het hof in de voorlaatste alinea van rov. 4.11 is in overeenstemming met de wijze waarop het HvJ EU met het beginsel van de voorzienbaarheid van de rechtsmacht omgaat in zijn rechtspraak over art. 8 sub 1 Brussel I-bis. In rov. 4.10 heeft het hof vastgesteld dat is voldaan aan de voor de toepassing van art. 8 sub 1 Brussel I-bis vereiste nauwe samenhang tussen de vorderingen A(3) en D; de vorderingen betreffende dezelfde situatie feitelijk en rechtens. Met de gezamenlijke behandeling van de vorderingen A(3) en D door hetzelfde gerecht wordt voorkomen dat verschillende gerechten dezelfde (feitelijke en juridische) vragen moeten beantwoorden en onverenigbare beslissingen kunnen geven over het gestelde onrechtmatig handelen van Rabobank c.s. (rov. 4.10, laatste volzin). Het resultaat hiervan is dat de Nederlandse rechter, gelet op de nauwe samenhang tussen de vorderingen A(3) en D, rechtsmacht heeft om kennis te nemen van vordering D. Dit bevoegdheidsresultaat beantwoordt aan het beginsel van de voorzienbaarheid van de rechtsmacht. Hierop slaat de overweging van het hof in de voorlaatste alinea van rov. 4.11, dat het voor Lloyds c.s. ieder voor zich redelijkerwijs voorzienbaar moet zijn geweest dat zij voor een vordering die betrekking heeft op vermeende onregelmatigheden bij de vaststelling van de JPY LIBOR, zoals de vorderingen A(3) en D, in rechte zouden kunnen worden betrokken voor het gerecht in de woonplaats van een (andere) panelbank in het JPY LIBOR panel, waaronder Rabobank. Dit oordeel van het hof is juist.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9804ee911d2e6d3ffcc833ad8c2e6d01c060292a6edd3188997268e8877d31e5 | shasum -a 256