Onder 3.24 Parket bij de Hoge Raad 23 januari 2026

Subonderdeel 2.1 betoogt dat het aan vordering D ten grondslag gelegde feitencomplex dat Lloyds c.s. bij de vermeende ongeoorloofde beïnvloeding van de JPY LIBOR hebben samengespannen met ‘een of meer andere geïntimeerden’, ruimte biedt voor het scenario dat Rabobank als ankergedaagde niet betrokken is geweest bij een vermeende samenspanning tussen UBS c.s., Lloyds en/of ICAP, in wisselende samenstelling(en). Het middel klaagt dat, voor zover het hof in rov. 4.12 heeft bedoeld dat de Nederlandse rechter ook bevoegd is in gevallen waarin Rabobank niet is betrokken bij een vermeende samenspanning tussen de medegedaagden, dit oordeel blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting. Op grond van art. 8 sub 1 Brussel I-bis bestaat alleen rechtsmacht wanneer de vordering tegen de ankergedaagde en de vorderingen tegen de medegedaagden ieder voor zich betrekking hebben op dezelfde feitelijke situatie. Een samenhang (uitsluitend) tussen de vorderingen tegen de medegedaagden onderling levert geen rechtsmacht op voor het gerecht in de lidstaat van de woonplaats van de ankergedaagde. Als het hof op grond van art. 8 sub 1 Brussel I-bis rechtsmacht heeft aangenomen om te oordelen over vordering D met betrekking tot andere gevallen dan waarin sprake is van een vermeende samenspanning tussen Rabobank en Lloyds c.s. ieder voor zich, zou dat oordeel innerlijk tegenstrijdig zijn omdat de motivering in rov. 4.10 (waar het hof dergelijke andere gevallen niet bespreekt) het oordeel in rov. 4.12 in dat geval niet kan dragen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9804ee911d2e6d3ffcc833ad8c2e6d01c060292a6edd3188997268e8877d31e5 | shasum -a 256