Onder 3.31 Parket bij de Hoge Raad 23 januari 2026

Kortom, volgens het hof heeft de Stichting in het kader van de prima facie beoordeling van de rechtsmacht voldoende gesteld dat Rabobank en Lloyds c.s. (ieder voor zich) betrokken zijn geweest bij de vermeende ongeoorloofde beïnvloeding van de JPY LIBOR. Dit oordeel is gebaseerd op een aan het hof als feitenrechter voorbehouden weging van de stellingen van partijen. Dit oordeel komt mij niet onbegrijpelijk voor. De Stichting verwijt Rabobank c.s. dezelfde gedragingen, namelijk het samenspannen teneinde de JPY LIBOR ongeoorloofd te beïnvloeden door submissions onderling af te stemmen. Het gaat om dezelfde vermeende inbreuk op het kartelverbod door samenspanning waaraan Rabobank c.s. ieder voor zich (op de in de SOF’s en andere bevindingen omschreven wijze) zou hebben meegewerkt c.q. bijgedragen. De vermeende samenspanning veronderstelt een vorm van overleg en/of samenwerking tussen Rabobank c.s. ieder voor zich met het oog op de vermeende ongeoorloofde beïnvloeding van de JPY LIBOR. Dit alles is voldoende om tot eenzelfde situatie feitelijk te kunnen concluderen. Tot een verdergaand onderzoek naar c.q. vergelijking tussen de specifieke feiten waarop de vorderingen A(3) en D berusten, zoals het middel betoogt, was het hof, gelet op de prima facie beoordeling van de rechtsmacht, niet gehouden. In de fase van de vaststelling van de rechtsmacht bestaat geen ruimte voor een verdergaande inhoudelijke beoordeling van de (overeenkomsten en verschillen tussen de) gedragingen die Rabobank c.s. worden verweten. Dat het hier gaat om een stand alone procedure, maakt het voorgaande niet anders. Voor zover het middel betoogt dat het hof zijn rechtsmacht per medegedaagde had moeten beperken tot specifieke, met Rabobank gezamenlijk gepleegde handelingen, verwijs ik naar de bespreking van onderdeel 4.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9804ee911d2e6d3ffcc833ad8c2e6d01c060292a6edd3188997268e8877d31e5 | shasum -a 256