Onder 3.39 Parket bij de Hoge Raad 23 januari 2026

Ik meen dat het hof in rov. 4.10 terecht heeft geoordeeld dat de vorderingen A(3) en D dezelfde situatie rechtens betreffen in de zin van art. 8 sub 1 Brussel I-bis. Hiervoor is het volgende van belang. De vorderingen A(3) en D hebben betrekking op de vraag of sprake is van onrechtmatige gedragingen van Rabobank c.s. op grond van een schending van het kartelverbod van art. 101 VWEU. De vorderingen A(3) en D strekken ertoe dat in rechte wordt vastgesteld dat Rabobank c.s. (hoofdelijk) aansprakelijk zijn voor een schending van het Unierechtelijke kartelverbod als gevolg van samenspanning teneinde de JPY LIBOR ongeoorloofd te beïnvloeden. De vorderingen A(3) en D zijn derhalve gebaseerd op dezelfde rechtsgrondslag van een onrechtmatige daad op grond van een vermeende schending van art. 101 VWEU. Hoewel voor de toepassing van art. 8 sub 1 Brussel I-bis het niet noodzakelijk is dat de vorderingen op dezelfde rechtsgrondslag berusten, is dit wel een relevante omstandigheid bij de beoordeling of eenzelfde situatie rechtens zich voordoet. Met de vorderingen A(3) en D beoogt de Stichting hetzelfde rechtsgevolg, namelijk verklaringen voor recht dat Rabobank c.s. het Unierechtelijke kartelverbod hebben overtreden en een hoofdelijke aansprakelijkstelling als opmaat voor schadevergoeding voor de belanghebbenden. Hierbij worden Rabobank c.s. dezelfde verwijten gemaakt, namelijk het samenspannen met de bedoeling om de JPY LIBOR ongeoorloofd te beïnvloeden. Uit dit alles volgt dat de vorderingen A(3) en D beoordeeld zullen moeten worden binnen hetzelfde rechtskader van een onrechtmatige daad: kwalificeren de (met elkaar overeenstemmende) verwijten die Rabobank c.s. worden gemaakt als een uit een schending van art. 101 VWEU voortvloeiende onrechtmatige daad waarvoor Rabobank c.s. hoofdelijk aansprakelijk kunnen worden gehouden?

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9804ee911d2e6d3ffcc833ad8c2e6d01c060292a6edd3188997268e8877d31e5 | shasum -a 256