Onder 5.16 Parket bij de Hoge Raad 30 januari 2026

In de zaken die hebben geleid tot de hiervoor genoemde uitspraken van 5 april 2023 en 20 maart 2024 was de (tweede) partner van de erflater in het testament tot bezwaarde benoemd en was het kind (tevens legitimaris) tot verwachter benoemd. In die situatie is het voor het kind, indien het een beroep wil doen op de legitieme, van belang dat duidelijk wordt of de voorwaardelijkheid van de erfrechtelijke making in de omstandigheden van het geval een drukkend effect heeft op de waarde van al hetgeen hij krachtens erfrecht verkrijgt, en of daarmee rekening mag worden gehouden bij de waardering in het kader van de imputatie op grond van art. 4:71 BW (en zo ja, hoe). De situatie in de onderhavige zaak is anders. Daarin is een kind van erflater die tevens legitimaris is, [eiser 1] , bezwaarde en kunnen [eiseres 2] en [de minderjarige] , de verwachters , geen beroep doen op de legitieme. Weliswaar kan ook in een dergelijke situatie waarin de legitimaris geen verwachter is, maar bezwaarde, de vraag aan de orde zijn of sprake is van een waardedrukkend effect van de ontbindende voorwaarde waaronder hij zijn erfdeel verkrijgt maar in de praktijk zal deze vraag denk ik aanmerkelijk minder vaak aan de orde zijn. De vraag die in cassatie aan de orde is, speelt met name in het geval dat de legitimaris verwachter is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/deb710ff187ec1ff5b6e4a0f39118e3ca37aa0ec529ff588bc4da7ed3f22c0fd | shasum -a 256