Onder 5.42 Parket bij de Hoge Raad 6 maart 2026

Als gezegd is de eerste doelstelling duidelijk het belangrijkste voor het indienen van het Amendement geweest. Het Amendement is, omdat het bij die doelstelling genoemde argument – dat sprake is van een feitelijke verzwaring van de positie van aansprakelijke partijen – valide is, door de regering ook niet afgeraden. Zoals juist hiervoor in 5.39 bleek, is in de lagere rechtspraak wel geoordeeld dat bij de toepassing van de uitzondering op de knip zich geen strijd zou voordoen met het rechtszekerheidsbeginsel, omdat het materiële aansprakelijkheids- en schadevergoedingsrecht niet is gewijzigd. Dat oordeel ziet echter voorbij aan de feitelijke verzwaring van positie waarop het Amendement met het rechtszekerheidsargument het oog heeft en waarvan het bestaan op zichzelf moeilijk betwist kan worden. De omstandigheid dat de WAMCA het aansprakelijkheids- en schadevergoedingsrecht onverlet heeft gelaten, doet er niet aan af dat die wet een materiële (financiële) impact kan hebben op de positie van aansprakelijke partijen, doordat die wet de kans vergroot dat de verschuldigde schadevergoeding daadwerkelijk moet worden betaald. Het rechtszekerheidsbeginsel kan eventueel ook voor een dergelijk geval meebrengen dat partijen in staat moeten worden gesteld om hun handelen op de nieuwe wet aan te passen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5cf2b6571790fb1b12febdadc10641f95e19b88670b4c713696952e4e2ec8d63 | shasum -a 256