Onder 9.9 Parket bij de Hoge Raad 6 maart 2026

In de lacune zou m.i. wel door de rechtspraak zelf op een andere wijze kunnen worden voorzien. Dat is namelijk door de WAMCA-zaken van alle eisende belangenorganisaties steeds a priori al aan te merken als één zaak, overeenkomstig art. 1018d lid 3 Rv, welke zaken om die reden steeds bij elkaar moeten blijven. Om dat laatste – het bij elkaar houden van de zaken als één zaak – praktisch te bereiken zou een rechtbank die een eisende belangenorganisatie niet-ontvankelijk in haar vorderingen acht omdat die organisatie of haar vorderingen niet voldoen aan de op grond van de wet te stellen eisen, die niet-ontvankelijkheid niet aanstonds in het dictum van haar vonnis over de ontvankelijkheid moeten uitspreken, maar pas in het dictum van haar eindvonnis in de hoofdzaak, dus in de uitspraak aan het einde van de eerste aanleg. Van een tussentijds hoger beroep door die partij zal dan geen sprake meer zijn, omdat er dan nog geen sprake is van een eindvonnis waarbij de niet-ontvankelijkheid is uitgesproken. Die partij kan haar niet-ontvankelijkheid dan pas in een hoger beroep aan de orde stellen door een beroep tegen het eindvonnis dat jegens alle procespartijen wordt gewezen. Omdat geprocedeerd wordt als groep, zal dat hoger beroep zich moeten richten tegen alle partijen en tegen alle partijen werking hebben. Op die manier blijft effectief gedurende alle instanties één procedure wat in het wettelijk stelsel één procedure is en moet zijn. Uiteraard kan in dat hoger beroep tegen het eindvonnis in de hoofdzaak ook door andere partijen hoger beroep worden ingesteld. Hier kan worden uitgegaan van het procesrecht zoals dat geldt voor ondeelbare rechtsverhoudingen. Wat de wetgever met de WAMCA heeft geschapen, lijkt sterk op een dergelijke rechtsverhouding, wat rechtvaardigt om de regels daarvan toe te passen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/5cf2b6571790fb1b12febdadc10641f95e19b88670b4c713696952e4e2ec8d63 | shasum -a 256