Onder 4.14 Parket bij de Hoge Raad 13 maart 2026

Dit oordeel getuigt niet van een onjuiste rechtsopvatting en is niet ontoereikend gemotiveerd. Zoals volgt uit het hiervoor in alinea 4.4 geschetste kader leidt het afsluiten van een stuk grond door de gebruiker/niet-eigenaar door het plaatsen van een hek niet tot bezit, wanneer het plaatsen van het hek is toegestaan door de rechthebbende. Feitelijke gedragingen (hek plaatsen, onderhoud plegen) moeten naar verkeersopvatting worden beoordeeld in samenhang met de andere feiten om te komen tot de kwalificatie houderschap of bezit. Hierbij speelt ook (of: juist) een niet voor derden kenbare afspraak over het gebruik een rol (art. 3:108 BW in verband met art. 3:110 BW). Het gaat erom dat de rechthebbende uit het gedrag van de ander moet kunnen afleiden dat deze pretendeert eigenaar te zijn. Onmiskenbaar heeft het hof de tekst van de leveringsakte van 2 juli 1999 zo uitgelegd, dat hierin ligt besloten dat het echtpaar (de voormalige eigenaren) het eigendomsrecht van de gemeente erkende, dat er door de gemeente toestemming is gegeven voor gebruik en dat het echtpaar derhalve in 1999 houder is geworden van Kavel B. Met de opmerking van het hof dat niet is toegelicht dat in het gedrag als houder op enig moment vóór 2007 verandering kwam, wordt klaarblijkelijk gerefereerd aan het interversieverbod van art. 3:111 BW. Het middel verwijst niet naar vindplaatsen in de processtukken waar eisers aanvullende feiten en omstandigheden naar voren hebben gebracht. Dat het hof zelfstandig aan de hand van andere vaststaande feiten en omstandigheden en door middel van uitleg van de notariële leveringsakte van 2 juli 1999 heeft beoordeeld of (toch) sprake is geweest van inbezitneming, acht ik dan ook niet onjuist of onbegrijpelijk. Daarbij wijs ik er op dat de Hoge Raad in zijn arrest van 26 mei 2023 heeft overwogen en geoordeeld:

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/de9ec87ae4aa93bf2cc0aa3d05163af3130f6724a69cc51960e5c39d7dada065 | shasum -a 256