Onder 3.31 Parket bij de Hoge Raad 27 maart 2026

Ondanks het voorgaande meen ik, met enige aarzeling, dat de cassatieklachten slagen. Uitgangspunt is dat de rechter bij het vaststellen van de financiële middelen waarover een alimentatieplichtige kan beschikken een zelfstandige taak heeft. Daarbij zal hij rekening moeten houden met alle omstandigheden die voor de bepaling van de draagkracht van de onderhoudsplichtige in redelijkheid van belang kunnen zijn. In dit geval oordeelt het hof dat het zal rekenen met de volledige last, maar voegt daaraan toe dat dit wel tot gevolg heeft dat de man namens de vrouw aflost en dus niet meer bij de vrouw kan aankloppen voor terugbetaling. Hoewel het hof kennelijk zocht naar een oplossing om de man niet te bevoordelen (zie hiervoor 3.30), en de beslissing in zoverre te begrijpen is, meen ik dat de rechter niet de vrijheid had om dat op deze wijze te doen. Met voornoemde beslissing geeft het hof niet alleen een oordeel over de draagkracht, maar verbindt het tegelijkertijd ook gevolgen aan de aflossingen die de man doet. Ik meen dat dit de zelfstandige rol van een rechter bij het vaststellen van de financiële middelen waarover een alimentatieplichtige kan beschikken te buiten gaat. Nu deze gevolgen (de man betaalt namens de vrouw en verkrijgt daardoor geen regresvordering) niet onderdeel waren van het processuele debat van partijen, kom ik tot de conclusie dat het hof hiermee in strijd met art. 24 Rv buiten de grenzen van de rechtsstrijd treedt, dan wel dat sprake is van een ontoelaatbare verrassingsbeslissing. De klachten slagen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/69ea73d3b372d97c09bd1830bd9517a389c84814578ba732dab897e3ab1bc73c | shasum -a 256