Onder 2.22 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2026

Het hof ziet geen aanleiding om [eiser] te volgen in zijn betoog dat 11 april 2019 als datum van de ontdekking moet worden aangemerkt. Zoals uit de getuigenverklaringen volgt was toen immers bij Achmea (in de persoon van [getuige 1] ) enkel bekend dat sprake was van een hoge FRISS-score[ ] en een IVR-melding. Daaruit kon niet met voldoende zekerheid de conclusie worden getrokken dat [eiser] zijn mededelingsplicht had geschonden; daarvoor was nader onderzoek door de fraudeafdeling nodig en dat onderzoek vond plaats op 30 april 2019. Het hof ziet in wat [eiser] in de memorie na enquête nog naar voren heeft gebracht evenmin aanleiding om terug te komen op zijn in het tussenarrest gegeven overwegingen (rov. 5.3 en rov. 5.4) die hebben geleid tot het – als bindende eindbeslissing te kwalificeren – oordeel dat [eiser] in het aanvraagformulier de vraag of hem eerder ooit een verzekering is geweigerd of opgezegd met “nee” en dus onjuist heeft beantwoord. Dit geldt eveneens voor de overwegingen in het tussenarrest die zien op de IVR-registratie (rov. 5.19). [eiser] miskent met zijn (herhaalde) betoog immers dat op Achmea onder de gegeven omstandigheden geen onderzoeksplicht rustte naar een mogelijke schending van zijn mededelingsplicht door [eiser] . Achmea hoefde bij de beoordeling van zijn aanvraag niet te controleren of er wellicht een IVR-melding in haar systemen te vinden was. Er is dus geen reden om [eiser] te volgen in zijn betoog dat de dag waarop de IVR-melding in de systemen werd opgenomen als dag van ontdekking heeft te gelden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3997d4820b4bc97bacdc9de36510e3909b7f48ff3f6509e655a35ddd2ccf7be7 | shasum -a 256