Onder 3.15 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2026

Daar komt voor mij een principiële reden bij. Dat de registers er zijn en mogelijk inderdaad gemakkelijk, althans zonder al teveel moeite, kunnen worden geraadpleegd, mag zo zijn, maar standaard raadplegen (ook al geschiedt dat onder de noemer van ‘controle’) van systemen waarin uiteindelijk alleen ‘lastige gevallen’ of ‘personen met een smetje’ worden opgenomen, gaat eigenlijk uit van wantrouwen (dat klinkt misschien zwaar maar daarvan gaat de idee dat standaardcontrole toch beter is dan de ander op zijn woord geloven uiteindelijk wel uit), terwijl het hiervoor besproken contractenrechtelijke uitgangspunt nu juist benadrukt dat standaard wantrouwen niet op zijn plaats is. We gaan er en we mogen er in het contractenrecht in principe ook vanuit gaan dat door de ander verschafte informatie en door hem gedane mededelingen juist zijn. Dat lijkt mij niet alleen principieel juist, maar ook het meest vruchtbaar. Ik zou dat uitgangspunt niet graag prijsgeven, ook niet in deze specifieke context. Dat standaardcontrole weinig moeite kost en daarom mogelijk ook niet kostbaar is, brengt mij niet op andere gedachten. Wat technisch kan, moet niet altijd meteen ook. Een op wantrouwen gerichte praktijk heeft wel degelijk een prijs.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3997d4820b4bc97bacdc9de36510e3909b7f48ff3f6509e655a35ddd2ccf7be7 | shasum -a 256