Onder 4.8 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2026

Ook deze klacht faalt. De enkele omstandigheid dat Achmea – in het kader van de toets van art 7:930 lid 4 BW (zou de verzekeraar bij kennis van de ware stand van zaken geen verzekering hebben gesloten zodat hij bij schending van de mededelingsplicht geen uitkering verschuldigd is?) – heeft aangevoerd dat premiewanbetaling voor haar een ‘onaanvaardbaar’ risico vormt en zij bij kennis van de ware stand van zaken de verzekering niet zou hebben gesloten, brengt voor haar niet de verplichting mee om bij iedere verzekeringsaanvraag het IVR te raadplegen. Achmea heeft ervoor gekozen om bij de aanvraag van de verzekering door [eiser] gebruik te maken van een vragenlijst en zij mocht erop vertrouwen dat [eiser] deze vragenlijst juist zou invullen (randnummers 3.2-3.5 hiervoor). De door [eiser] ingevulde vragenlijst vormde voor Achmea geen aanleiding om het IVR te raadplegen – Achmea hoefde naar aanleiding van de ingevulde vragenlijst immers geen onraad te ruiken – en dit kan haar, in het licht van art. 7:928 lid 4 BW, ook niet worden tegengeworpen, nu [eiser] een onjuist antwoord heeft gegeven op een door Achmea gestelde vraag (zie rov. 5.6. van het tussenarrest). Ik volg het subonderdeel dan ook niet in het standpunt dat het feit dat Achmea haar eigen register niet raadpleegt, niet verenigbaar is met haar stelling dat premiewanbetaling voor haar een onaanvaardbaar risico is. Dat premiewanbetaling voor een verzekeraar een onaanvaardbaar risico is, brengt niet mee dat hij alles uit de kast moet halen om dat op te sporen op straffe van verlies van een beroep op schending van de mededelingsplicht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3997d4820b4bc97bacdc9de36510e3909b7f48ff3f6509e655a35ddd2ccf7be7 | shasum -a 256