Onder 4.13 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2026

Voorts gaat subonderdeel 1.3 ook op andere punten uit van een onjuiste lezing van het bestreden arrest en daarom faalt het eveneens ten aanzien van die punten vanwege een gebrek aan feitelijke grondslag. In rov. 2.6. van het eindarrest heeft het hof overwogen dat het in hetgeen [eiser] in de memorie na enquête nog naar voren heeft gebracht geen aanleiding ziet om terug te komen op de overweging in het tussenarrest die ziet op de IVR-registratie (rov. 5.19., randnummers 4.3-4.6 hiervoor). [eiser] heeft met zijn (herhaalde) betoog volgens het hof miskend dat op Achmea onder de gegeven omstandigheden geen onderzoeksplicht naar een mogelijke schending van de mededelingsplicht door [eiser] rustte. Achmea hoefde bij de beoordeling van zijn aanvraag niet te controleren of er wellicht een IVR-melding in haar systeem te vinden was. Er is volgens het hof dus geen reden om [eiser] te volgen in zijn betoog dat de dag waarop de IVR-melding in de systemen werd opgenomen als dag van ontdekking heeft te gelden. Gelet op de verwijzing naar rov. 5.19. van het tussenarrest, waarin het hof de stelling van [eiser] dat Achmea bij het accepteren van zijn verzekeringsaanvraag het IVR had moeten raadplegen, heeft besproken, heeft het hof, anders dan het subonderdeel veronderstelt, in rov. 2.6. van het eindarrest wel degelijk oog gehad voor de stelling van [eiser] dat Achmea de mogelijkheid had om eerder het IVR te controleren, maar heeft het deze stelling irrelevant geacht omdat op Achmea in de gegeven omstandigheden (zoals weergegeven in rov. 5.19. van het tussenarrest) geen onderzoeksplicht rustte naar een mogelijke schending van de mededelingsplicht door [eiser] . Bij de in randnummer 3.17 hiervoor beschreven stand van zaken geven de zojuist beschreven overwegingen en oordelen overigens geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3997d4820b4bc97bacdc9de36510e3909b7f48ff3f6509e655a35ddd2ccf7be7 | shasum -a 256