Onder 4.33 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2026

Deze klacht faalt. Zoals in randnummer 3.20 is uiteengezet moet de vraag of een rechthebbende zich heeft gedragen op een wijze die naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onverenigbaar is met het vervolgens geldend maken van dat recht, worden beantwoord aan de hand van alle omstandigheden van het geval. Zowel de gedraging (handelen of nalaten) van de rechthebbende (in dit geval Achmea) als de gedraging van de schuldenaar (in dit geval [eiser] ) kunnen in het kader van het rechtsverwerkingsoordeel worden meegewogen. In rov. 2.12. heeft het hof getoetst of bijzondere omstandigheden in combinatie met de gedraging van Achmea ertoe hebben geleid dat de positie van [eiser] onredelijk verzwaard of benadeeld zou worden indien Achmea stopt met uitkeren onder de verzekering. Het hof heeft daarbij overwogen dat het inziet dat de (financiële) positie van [eiser] sterk verslechtert indien Achmea niet langer uitkeert en terugvordert wat zij reeds heeft uitgekeerd, maar het heeft deze verslechterde positie naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid niet onaanvaardbaar geacht. Het hof heeft hierbij (mede) betekenis toegekend aan een gedraging van [eiser] – dat hij Achmea bij het aangaan van de verzekering opzettelijk heeft misleid en ervoor heeft gekozen om daarover te blijven zwijgen – omdat deze gedraging er immers toe heeft geleid dat Achmea niet eerder van de schending van de mededelingsplicht op de hoogte is geraakt en zich dan ook niet eerder op de gevolgen daarvan kon beroepen. Ook heeft het hof meegewogen dat op Achmea geen onderzoeksplicht rustte naar een mogelijke schending van de mededelingsplicht, omdat zij erop mocht vertrouwen dat [eiser] het aanvraagformulier naar waarheid had ingevuld en niet hoefde te vermoeden dat [eiser] zijn mededelingsplicht had geschonden. Door niet eerder te controleren, heeft Achmea volgens het hof niet een norm geschonden die strekt tot bescherming van de belangen van [eiser] . Daarop is het hof in rov. 2.13. tot het oordeel gekomen dat Achmea haar recht om gevolgen te verbinden aan de opzettelijke misleiding door [eiser] niet heeft verwerkt. Dit oordeel is – gelet op het voorgaande en hetgeen ik in randnummer 3.20 heb uiteengezet – naar ik meen niet onjuist of onbegrijpelijk. Dat bij de vraag of sprake is van onaanvaardbare rechtsuitoefening (zodat de redelijkheid en billijkheid daarvoor een stokje steekt) een rol speelt of de betrokkene (in dit geval [eiser] ) de gevolgen (mede) over zichzelf heeft afgeroepen ligt nogal voor de hand. Hetzelfde geldt voor de vraag of de betrokkene zich daarbij heeft vergist of dat bij hem juist opzet tot misleiding voorzat. Dat zijn typische bij de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid in aanmerking te nemen factoren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3997d4820b4bc97bacdc9de36510e3909b7f48ff3f6509e655a35ddd2ccf7be7 | shasum -a 256