Onder 4.2 Parket bij de Hoge Raad 24 april 2026

De klachten van onderdeel 1 stellen in essentie dat het hof iets anders heeft toegewezen dan HP heeft gevorderd. Uitgangspunt is dat de rechter beslist over al hetgeen wat partijen hebben gevorderd of verzocht (art. 23 Rv). Voor de vraag wat precies wordt gevorderd, moet de rechter het petitum uitleggen in het licht van de daaraan ten grondslag gelegde stellingen en het processuele debat . Belangrijk daarin is ook hoe de wederpartij het petitum heeft begrepen . De rechter mag niet meer of anders toewijzen dan gevorderd of partijen confronteren met een verrassingsbeslissing . Als de rechter van oordeel is dat een gevorderde voorziening als te vergaand niet kan worden toegewezen, maar dat een minder verstrekkende voorziening wel op zijn plaats is, moet hij laatstbedoelde voorziening toewijzen, wanneer hij aannemelijk oordeelt dat in het gevorderde ook een vordering tot het treffen van die minder verstrekkende voorziening besloten ligt . Of een bepaalde vordering ook het mindere inhoudt, is (opnieuw) afhankelijk van uitleg van het petitum. Hierbij komt het volgens Van der Helm aan op “ een onderzoek naar de vraag of de wil van de eiser er mede toe strekt dat, indien het meerdere niet kan worden toegewezen, het mindere wordt toegewezen. Dat onderzoek dient zich vanzelfsprekend ook uit te strekken tot de vraag of die wil van eiser kenbaar was voor gedaagde ” . Bij de toewijzing van het mindere moet dus duidelijk zijn dat de wederpartij het ook zo heeft begrepen dat wanneer de vordering niet in de gevorderde vorm wordt toegewezen, eiser ook genoegen neemt met het mindere . De uitleg van het dictum is van feitelijke aard en kan in cassatie alleen op begrijpelijkheid worden getoetst .

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9ec8bdeeb122481661e3b8cf9041ae021be0dd6dfbf594cd3439ebcaf922387c | shasum -a 256