Onder 3.10 Parket bij de Hoge Raad 12 mei 2026

In het bestreden arrest onder het kopje “Ontnemingsperiode” overweegt het hof ten eerste dat op grond van art. 36 lid 3 Sr het bewijsvermoeden geldt dat gelbedragen die de betrokkene heeft uitgegeven in een periode tot zes jaar voor de bewezenverklaarde periode afkomstig zijn van strafbare feiten, tenzij aannemelijk is dat deze uitgaven zijn gedaan uit een legale bron van inkomsten. Het hof overweegt dat vaststaat dat de betrokkene is veroordeeld voor hennepteelt, dat de rechter bij de vaststelling of de betrokkene voorafgaand aan die periode daar voordeel uit heeft genoten gebruik mag maken van bewijsrechtelijke vermoedens, dat de bewijslast op redelijke en billijke wijze wordt verdeeld tussen het openbaar ministerie en de betrokkene, en dat de stelplicht steeds bij de officier van justitie ligt die de hoogte van de ontnemingsvordering mede kan onderbouwen door te verwijzen naar de omstandigheid dat uit het voorafgaande financiële onderzoek niet is gebleken dat aan de uitgaven die de betrokkene heeft gedaan of de voorwerpen die hij heeft aangeschaft een legale bron van herkomst ten grondslag ligt. Het hof overweegt dat van de verdediging kan worden gevergd dat zij het bewijsvermoeden dat die inkomsten criminele baten betreffen, ontzenuwt door aannemelijk te maken dat de desbetreffende inkomsten uit legale bron afkomstig zijn. Onder het kopje “Legale contante inkomsten” oordeelt het hof dat het eenmansbedrijf niet als legaal inkomen in de kasopstelling zal worden opgenomen en dat het bewijsvermoeden meebrengt dat de startinvestering wordt verondersteld afkomstig te zijn van strafbare feiten, tenzij de betrokkene dit bewijsvermoeden kan ontzenuwen. Het hof acht de verklaring van de betrokkene dat de startinvestering afkomstig is uit een geldlening door [betrokkene 1] niet aannemelijk en heeft daaraan het volgende ten grondslag gelegd: de betrokkene heeft deze lening pas bij de conclusie in dupliek naar voren gebracht; de lening is niet opgenomen in de financiële administratie van het eenmansbedrijf; het enige stuk dat de lening onderbouwt is een schriftelijke verklaring van [betrokkene 1], terwijl [betrokkene 1] en betrokkene desgevraagd niet weten wanneer deze verklaring is opgesteld; [betrokkene 1] heeft verklaard dat hij de schriftelijke verklaring ter zekerheidsstelling heeft opgesteld, maar deze verklaring heeft geen waarde omdat betrokkene deze niet heeft ondertekend; [betrokkene 1] heeft in zijn verhoor bij de politie verklaard dat de lening € 35.000,- bedroeg terwijl deze volgens de betrokkene € 30.000,- bedroeg; uit gegevens van de Belgische belastingdienst blijkt dat het belastbaar inkomen van [betrokkene 1] over 2011 en 2012 minder was dan € 30.000,- per jaar, zodat het moeilijk voorstelbaar is dat hij de betrokkene € 30.000,- heeft kunnen lenen; niet aannemelijk is geworden dat [betrokkene 1] hoge inkomsten genoot uit het verhuren van onroerend goed; betrokkene heeft ter terechtzitting in hoger beroep verklaard dat hij de lening giraal aan het terugbetalen is via een tussenpersonen maar heeft dit niet verder onderbouwd; betrokkene heeft twee appartementen in Tanger aangekocht maar desondanks de lening niet afgelost, terwijl hij zegt nu wel af te lossen terwijl hij financieel aan de grond zit.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c209dfdf0b56c3bade9bff9ac922c59ffec223936e867885efa7e5627a0d5056 | shasum -a 256