Onder 3.11 Parket bij de Hoge Raad 29 mei 2026

Opmerking verdient dat het arrest van 9 april 2010 in de literatuur wel kritiek heeft ontmoet. [eiseressen] verwijzen niet naar die kritiek, maar de strekking van het betoog van subonderdeel 1.3 van hun middel, dat [eiseressen] pas aan hun stelplicht met betrekking grond II konden voldoen na het vrijsprekende vonnis, komt enigszins met die kritiek overeen. De kern van de kritiek is dat niet gezegd kan worden dat de vorderingsgerechtigde daadwerkelijk in staat is zijn vordering geldend te maken voordat de strafrechtelijke vervolging eindigt, omdat er vóór die tijd geen redelijke kans bestaat dat de vorderingsgerechtigde de civiele rechter van zijn gelijk weet te overtuigen. Mijns inziens ziet deze kritiek eraan voorbij dat art. 3:310 BW niet eist dat de benadeelde onmiddellijk een vordering kan instellen die ook zonder meer onmiddellijk voor toewijzing vatbaar is, en dat het volgens deze bepaling dus mogelijk is dat de verjaring eventueel gaat lopen vóór het tijdstip waarop dit het geval is. Dat is als zodanig niet bezwaarlijk omdat de verjaring aanstonds al eenvoudig kan worden gestuit langs de weg van art. 3:317 lid 1 BW (en in dit geval ook is gestuit met de hiervoor in 2.1 onder (v) genoemde brief van 17 april 2012). Dit resultaat strookt met de ratio van de korte termijn van art. 3:310 lid 1 BW dat, gelet op de belangen van de schuldenaar die de regeling van de verjaring beoogt te dienen, een schuldeiser niet al te lang de tijd moet hebben om kenbaar te maken of hij een vordering al dan niet in rechte wil vervolgen. De beslissing van het arrest van 9 april 2010 is dus in overeenstemming met de wettelijke regeling. Uiteraard kan een ander aanvangstijdstip wenselijk worden gevonden, maar dat andere tijdstip zal dan in de wet moeten worden bepaald.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/92ca0bbd522a2d21acc40405018605ae3ae64af7f075b3cab3d10f026ab6c676 | shasum -a 256