Citaat | Parket bij de Hoge Raad 29 mei 2026

Onder 3.14 Parket bij de Hoge Raad 29 mei 2026

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 29 mei 2026, ECLI:NL:PHR:2026:540.

Evenals voor het voorontwerp uit 2007 geldt voor de regeling van het nieuwe wetboek dus dat het uitgaat van een wezenlijk ander stelsel. Beide regelingen hebben gemeen dat schadevergoeding bij – kort gezegd – rechtmatig strafrechtelijk optreden pas kan worden gevraagd als de strafzaak is geëindigd en dat de verjaring c.q. een vervaltermijn daarom pas vanaf dat moment gaat lopen. Die regeling sluit aan bij die van de art. 533-534 Sv (voorheen de art. 89 en 90 Sv) voor voorlopige hechtenis, waarin eveneens pas een verzoek om schadevergoeding kan worden gedaan na het einde van de strafzaak (zie art. 533 lid 1 Sv). Onder beide regelingen kan bij de strafrechter bovendien geen beroep worden gedaan op gebleken onschuld als grond voor schadevergoeding, maar gaat het om de aanwezigheid van ‘gronden van billijkheid’ (die zich natuurlijk mede kunnen voordoen doordat sprake is van gebleken onschuld), zonder aanspraak op volledige schadevergoeding. De gemaakte keuze voor de aanvang van de verjaringstermijn – in het geval van art. 6.6.5 lid 4 Sv nieuw dus een vervaltermijn – sluit logisch bij een en ander aan.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/92ca0bbd522a2d21acc40405018605ae3ae64af7f075b3cab3d10f026ab6c676. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 92ca0bbd522a2d21acc40405018605ae3ae64af7f075b3cab3d10f026ab6c676, en de alinea staat in dat document op bytes 70265 tot 71406.