Onder 3.17 Parket bij de Hoge Raad 29 mei 2026

Subonderdeel 1.3 klaagt dat de overweging van het hof in rov. 6.8 dat met de aansprakelijkstelling door de advocaat van [eiseres 1] op 17 april 2012 is gegeven dat zij vanaf dat moment haar vordering te gelde kon maken, een non sequitur is, omdat het enkele feit dat een aansprakelijkstelling is verzonden, niet betekent dat men aan de stelplicht kan voldoen. Dat oordeel verhoudt zich volgens het subonderdeel niet tot de overweging in rov. 6.11 dat [eiseres 1] in ieder geval wel aan de op haar rustende stelplicht kon voldoen, althans is de relevantie van het vrijsprekende vonnis dan onduidelijk. Dat klemt temeer, zo vervolgt de klacht, omdat de Hoge Raad het gebleken onschuld-criterium in een prejudiciële procedure nadrukkelijk heeft gehandhaafd en daarbij heeft geoordeeld dat uitsluitend mag worden verlangd dat de gewezen verdachte voldoende gespecificeerd stelt dat uit de uitspraak van de strafrechter dan wel de overige stukken betreffende de niet met een bewezenverklaring geëindigde strafzaak blijkt van zijn onschuld en dat hij de desbetreffende stukken uit de strafzaak in het geding brengt. Dat kon [eiseres 1] volgens het subonderdeel pas na het vrijsprekende vonnis en de eerder verzonden aansprakelijkstelling verandert dat niet. Om die reden behoorde te worden afgeweken van het uitgangspunt dat de verjaringstermijn is aangevangen in 2012 en dat de vordering dus was verjaard ten tijde van de aansprakelijkstelling. Als dat zou leiden tot verschillende aanvangsmomenten van de verjaring en als dat niet past in het systeem van de wet, dan moet worden gekozen voor de verjaringstermijn die aanvangt vanaf het moment dat de gewezen verdachte daadwerkelijk in staat is een vordering in te stellen, aldus het subonderdeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/92ca0bbd522a2d21acc40405018605ae3ae64af7f075b3cab3d10f026ab6c676 | shasum -a 256