Onder 3.12 Parket bij de Hoge Raad 6 januari 2026

Dat de Belastingdienst een navorderingsaanslag heeft opgelegd over het wederrechtelijk verkregen voordeel omdat de betrokkene deze ontvangsten niet (volledig) bij de Belastingdienst heeft opgegeven, maakt het oordeel van het hof dat het door de betrokkene behaalde voordeel “niet en in elk geval niet uitsluitend op een of meer fiscale delicten, zoals belastingontduiking, is gebaseerd” ook niet onjuist of onbegrijpelijk. Dit betekent immers slechts dat de betrokkene geen belasting heeft betaald over geld dat hij wederrechtelijk heeft verkregen. Daarmee is niet het volledige wederrechtelijk verkregen voordeel afkomstig uit een fiscaal delict, maar slechts een deel, te weten het deel van het door ander misdrijf verkregen wederrechtelijk voordeel dat met het begaan van een bij de belastingwet strafbaar gesteld feit als belastingschuld is ontweken. Dat is dus het bedrag dat bij juiste naleving van de belastingwetgeving had moeten worden betaald aan de Belastingdienst. Het middel faalt daarmee eveneens voor zover het beoogt te betogen dat het hof heeft miskend dat ervan moet worden uitgegaan dat de contante gelden waarvoor geen legale bron is gebleken, zijn voortgevloeid uit delicten die bij de belastingwet strafbaar zijn gesteld. Uit de motivering van het hof volgt dat voor zodanige aanname geen grond bestaat, waarbij ik opmerk dat het hierbij gaat om een met feitelijke waarderingen samenhangend oordeel. Er was geen reden voor het hof om het openbaar ministerie niet-ontvankelijk te verklaren in de vervolging.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb00a2ed8d050b9594fecbd4bd26855e58cedff7f901315f4db5d8046df3fa4d | shasum -a 256