Onder 4.2 Parket bij de Hoge Raad 13 januari 2026

Van ‘dwang’ - in de zin van de oude zedenwetgeving, waaronder art. 246 (oud) Sr – kan sprake zijn als de betrokkene zich door het onverhoedse van het handelen van de verdachte daartegen niet heeft kunnen verzetten. De steller van het middel heeft zich op het standpunt gesteld dat uit de memorie van toelichting bij de Wet seksuele misdrijven zou blijken dat onverhoedse gedragingen als gevolg van een nieuwe uitleg van het dwangbestanddeel niet langer als dwang aangemerkt kunnen worden, hetgeen zou getuigen van een verandering van inzicht van de wetgever omtrent de strafwaardigheid van onverhoedse gedragingen, als gevolg waarvan het hof niet tot een bewezenverklaring had kunnen komen. Het middel kan om verschillende redenen niet slagen. In zijn algemeenheid is weliswaar sprake van een gewijzigd inzicht omtrent de strafwaardigheid van – kort gezegd – seksuele misdrijven, maar ten gunste van verdachten is dat niet. Wat betreft art. 246 (oud) Sr staat in de wetsgeschiedenis expliciet dat dit artikel is opgevolgd door art. 241 lid 2 Sr, terwijl daaraan later bovendien wordt toegevoegd dat er een láger bewijsvereiste komt te gelden voor dwang. Een aanwijzing dat sprake is van een gewijzigd standpunt wat betreft dwang, in die zin dat onverhoedse handelingen daaronder niet meer vallen, is daarin mijns inziens niet te bespeuren. De bewezenverklaring van het hof getuigt aldus niet van een onjuiste rechtsopvatting en is evenmin onbegrijpelijk. Daarbij neem ik nog in aanmerking dat in hoger beroep, dat plaatsvond na de inwerkingtreding van de Wet seksuele misdrijven, niet is betoogd dat geen sprake zou zijn van dwang en ook niet dat sprake is van de door de steller van het middel bepleite verandering van inzicht van de wetgever.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d67bf8f23831a78750c6458ccdf451cf17030c094e542b6ce5c910d5d60e1ce | shasum -a 256